A: خواص فیزیکی و شیمیایی.
1) تراکم. پس از تغییر شکل سرد، تراکم آلومینیوم به علت نقص هایی مانند میکروکراک و یا ترک های ماکروسکوپی و ترک هایی در کریستال و بین بلورها کاهش می یابد.
2) مقاومت. تخریب مواد بین دانه ای باعث تماس مستقیم دانه های کریستال، ترتیب دانه های کریستال، ترک خوردگی بین دانه ای و داخل دانه ای از پروفیل های آلومینیومی و غیره می شود که همه آنها تاثیر قابل توجهی در تغییر مقاومت الکتریکی دارند. دو مورد اول مقاومت را کاهش می دهد به عنوان درجه تغییر شکل افزایش می یابد، در حالی که دومی مخالف است.
3) پایداری شیمیایی. پس از تغییر شکل سرد، مواد را می توان در ارتفاع افزایش داد، خواص شیمیایی آن ناپایدار و حساس به خوردگی، به ویژه تنش خوردگی.
 |  |
B: خواص مکانیکی.
پس از تغییر شکل سرد آلومینیوم، به علت آسیب داخل قطعه ای و بین دانه ای، شبکه ای تحریف می شود و نوع دیگری از استرس های باقی مانده رخ می دهد که باعث می شود شاخص پلاستیسیته به شدت کاهش یابد و ممکن است در حالت محدودی به حالت کاملا شکننده باشد. از سوی دیگر، به علت اعوجاج شبکه، افزایش جابجایی، ذرات بلند و زیر ساختارها، مشخصات آلومینیوم به شدت شاخص قدرت را افزایش می دهد، یعنی پدیده سخت شدن کار رخ می دهد.
C: تراکم و انحصارطلبی
پس از تغییر شکل بزرگ مواد آلومینیوم، ماده به دلیل بافت، بی نظیری را نشان می دهد. به عنوان مثال، صفحات آلومینیوم آلومینیوم در هنگام رسم عمیق، در معرض شکل گیری گوش های قابل توجه هستند. شرایط کار باید منطقی کنترل شود تا بتوان از جنبه های سودمند بافت و انحصارطلبی بهره برد، در حالی که اجتناب یا نادیده گرفتن معایب آن را از بین می برد.
